"نگاه به اعماق فضا، نگاه کردن به گذشته‌ است" یعنی چه؟

"نگاه به اعماق فضا، نگاه کردن به گذشته‌ است" یعنی چه؟
"نگاه به اعماق فضا، نگاه کردن به گذشته‌ است" یعنی چه؟
مجله علمی ایلیاد - این شِش دقیقه اکتشاف بصریِ «میدان فرا ژرف هابل» در واقع نشان دهنده‌ی مشخصات و محتویات مشاهدات مهم و همچنین ماهیت چهار بعدی آن در فضا و زمان است. به طور ویژه، کهکشان‌ها با فاصله‌ی بیش از ۱۲ میلیارد سال نوری ۱۲ میلیارد سال پیش دیده می‌شوند که اخترشناسان را قادر می‌سازد تا توسعه‌ی کهکشان‌ها را در طول زمانِ کیهانی ردیابی کنند.
 
میدان عمیق یعنی قرار گرفتنِ طولانی مدت در معرض یک میدان دید کوچک برای مشاهده‌ی کم‌نورترین اجرام ممکن. میدان فرا ژرف یا به‌اختصار «UDF» عمیق‌ترین مشاهده‌ی نور مرئی کیهان را نشان می‌دهد. UDF با حدود ۱۰ هزار منبع، یک نمونه‌ی آماری از کهکشان‌ها را در سراسر کیهان ارائه می‌دهد.
 
در این توالی، مدل سه‌بُعدیِ مجموعه داده‌ی میدان فرا ژرف از ناسا و سایر تصاویر و کاتالوگ‌های مرجع استفاده می‌کند. بیش از ۵۰۰۰ کهکشان با برش‌های تصویری و مقیاسِ فاصله‌ی همسان در موقعیت نسبی صحیح خود در طول هرم باریکِ مشاهده قرار گرفته‌اند. برای اینکه شبیه‌سازی‌های کامپیوتری مختصر باشند، عمق هرم با ضریب چند صد کوتاه می‌شود.

تصویرسازی شامل مجموعه‌ای از نقاط علمی میدان فرا ژرف در یک شات دوربین عکاسی است. بزرگنمایی‌ها، محوشدگی‌ها، شبیه‌سازی‌های کامپیوتری و گرافیک‌های دارای همپوشانی جنبه‌هایی مانند میدان دید، مدت زمان نوردهی طولانی، انواع کهکشان‌ها و وسعت در جهان مرئی را بیان و برجسته می‌کنند. این ایده‌ی مهم که «نگاه به اعماق دورترِ فضا، نگاه کردن به گذشته‌ی دورتر است» منجر به نمونه‌هایی می‌شود که مستقیماً از داده‌های مربوط به تغییر و رشد ساختار کهکشان در طول زمان گرفته می‌شوند.
 
میدان فرا ژرف هابل و سایر مطالعات میدانی عمیق، به منجمان کمک می‌کنند تا توزیع، مشخصات و توسعه‌ی کهکشان‌ها را در مکان و زمان مطالعه کنند. این مقاله براساس کارهایی است که به عنوان بخشی از پروژه‌ی جهانی یادگیری ناسا انجام شده است و ناسا تحت شماره‌ی جایزه‌ی توافقنامه همکاری NNX16AC65A از این پروژه پشتیبانی می‌کند.
 
پروژه‌ی جهانی یادگیری ناسا «NASA’s UoL» منابع و تجربیات دانش‌محور و مخاطب‌محور را ایجاد کرده و ارائه می‌دهد که برای مشارکت فراگیران با هر سن و پیشینه‌ای در کاوش کیهان ایجاد شده است. این پروژه‌ی رقابتی یک مشارکت بی‌نظیر را بین موسسه‌ی علوم تلسکوپ فضایی، Caltech / IPAC، آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا، مرکز اخترفیزیک شماره‌ی ۱ دانشگاه هاروارد و اسمیتسونیان و دانشگاه ایالتی سونوما نشان می‌دهد و بخشی از برنامه‌ی فعال‌سازی علوم مدیریت ماموریت علمی ناسا است.
مترجمسحر الله‌وردی - مجله علمی ایلیاد
مجله ایلیاد رادر اینستاگرام دنبال کنید...مجله ایلیاد رادر تلگرام دنبال کنید...مجله ایلیاد رادر آپارات دنبال کنید...مطالب مشابه● تلسکوپ هابل اوقات فراغت خود را چگونه پُر می‌کند؟● چرا در این کهکشان‌ها تاریکی مطلق حکم‌فرماست؟● راز سیارات یخی کهکشان راه‌شیری فاش شد● فضای میان‌ستاره‌ای کهکشان راه‌شیری چگونه است؟● چیزی تا پرتاب تلسکوپ طلایی ناسا نمانده است● کشف سیاره‌های فراخورشیدی جدید؛ تعریف کمربند حیات را تغییر دهید● سیاه‌چاله‌های کلان‌جرم چگونه تغذیه می‌شوند؟● آیا سفر به مریخ واقعاً امکان‌پذیر است؟● در همسایگی ما چه خبر است؟● تماشای مریخ‌نورد استقامت از ارتفاع ۱۲ متریجدیدترین مطالب● چگونه از ابتلا به عفونت ادراری جلوگیری کنیم؟● رکوردهای دست‌نیافتی یک هواپیما● آیا واکسن‌ها کارآمد بوده‌اند؟● آیا زمین برای حیوانات جای ناامنی شده است؟● چگونه برای یک فایل Word رمز بگذاریم؟● چه بخوریم تا کرونا نگیریم؟● تاثیر واکسن‌های کرونا بر روی افراد چیست؟● واکنش‌هایی که هوای آلوده را از بین می‌برد● قدیمی‌ترین شغل جهان چیست؟● چگونه آب را به فلزی رسانا تبدیل کنیم؟● آیا می‌توان دیابت نوع ۲ را کنترل کرد؟● چگونه نفخ شکم را درمان کنیم؟● مصرف زیاد ویتامین دی، چه پیامدهایی دارد؟● مزه‌ی قهوه به خاطر کدام ترکیبات آن است؟● چگونه بفهمیم که اختلال پُرخوری داریم؟● ارتباط مصرف قند و بروز بیماری‌های مختلف● روند تکامل انسان‌ها هنوز به پایان نرسیده است● آیا پیشرفت‌ها در زمینه‌ی گداخت هسته‌ای پایانی دارد؟● جنوبگان؛ صلح‌آمیزترین قاره‌ی جهان● خارق‌العاده‌‌ترین عسل جهان را بشناسید