آیا پروژه‌های اینترنت جهانی، به سلاحی مرگبار تبدیل می‌شوند؟

آیا پروژه‌های اینترنت جهانی، به سلاحی مرگبار تبدیل می‌شوند؟

آیا پروژه‌های اینترنت جهانی، به سلاحی مرگبار تبدیل می‌شوند؟
آیا پروژه‌های اینترنت جهانی، به سلاحی مرگبار تبدیل می‌شوند؟
مجله علمی ایلیاد - در ماه گذشته، اسپیس ایکس تبدیل به بزرگ‌ترین دارنده‌ی ماهواره‌های فعال شد. تا ماه گذشته این کمپانی ۲۴۲ ماهواره‌ی در حال گردش به دور زمین داشته و برنامه‌ریزی کرده است تا پایان دهه‌ی آینده ۴۲،۰۰۰ ماهواره به فضا بفرستد. این پروژه‌ی بلندپروازانه قصد دارد اینترنت را برای کل جهان فراهم کند. مسابقه‌ی فرستادن ماهواره به فضا بین این کمپانی، آمازون، وان‌وب انگلیس و دیگر شرکت‌ها ادامه دارد و به زودی هزاران ماهواره‌ی جدید به مدار زمین اضافه می‌شود. این ماهواره‌های جدید، پتانسیل تغییر جنبه‌های مختلفی از زندگی را دارند و می‌توانند اینترنت را به گوشه‌های کور دنیا بفرستند و اقلیم زمین را با دقت پایش کرده و سیستم‌های مسیریابی در دنیا را بهبود بخشند. با این همه مزایا، ولی باز هم به علت نبود استانداردهای مناسب در زمینه‌ی امنیت سایبری برای ماهواره‌های تجاری، مشکلات عدیده‌ای بر این موضوع پیش‌بینی می‌شود.

ماهواره‌ها آسیب‌پذیری بالایی در برابر حملات سایبری دارند. اگر هکرها کنترل ماهواره‌ها را به‌دست بگیرند، عواقب وحشتناکی در پی دارد. در یکی از سناریوهای معمولی، هکرها می‌توانند ماهواره‌ها را خاموش کنند و به این ترتیب، خدماتی که مبتنی بر ماهواره‌ها هستند از دسترس خارج می‌شوند. با از دست رفتن سیگنال‌های ماهواره‌ای شبکه‌های توزیع برق و آب و همچنین سیستم‌های حمل و نقل با مشکلات عدیده‌ای مواجه می‌شوند.

برخی از ماهواره‌های جدید به نحوی طراحی شده‌اند که امکان کم و زیاد کردن سرعت و همچنین تغییر دادن جهت آن‌ها وجود دارد. اگر هکرها کنترل این نوع ماهواره‌ها را در دست بگیرند، می‌تواند عواقب شدیدی در بر داشته باشد؛ زیرا می‌توانند مدار ماهواره را عوض کنند و باعث برخورد با ماهواره‌های دیگر و حتی ایستگاه فضایی بین‌المللی شوند.

سازنده‌های ماهواره‌های مکعبی کوچک از تکنولوژی‌هایی استفاده می‌کنند که قیمت ماهواره را پایین می‌آورد و این تکنولوژی‌ها به وفور در بازار وجود دارند و هکرها نیز به آن‌ها دسترسی دارند و آنالیز این تکنولوژی‌ها توسط هکرها، آسیب‌پذیری ماهواره را بیشتر می‌کند. از طرف دیگر ساخت ماهواره به نحوی است که شرکت‌های متعددی در آن دخیل هستند و به همین دلیل احتمال دسترسی هکرها به اطلاعات حساس بالاتر است.

در سال ۱۹۹۸ هکرها کنترل ماهواره اشعه‌ی ایکس «ROSAT» متعلق به آمریکا و آلمان را در دست گرفتند و با قرار دادن پانل‌های خورشیدی آن به سمت خورشید باعث از بین رفتن باتری‌ها و در نتیجه خود ماهواره شدند. این ماهواره در نهایت در سال ۲۰۱۱ بر روی زمین سقوط کرد. در سال ۲۰۰۸ نیز هکرهایی احتمالاً از کشور چین توانستند کنترل دو ماهواره‌ی ناسا را مجموعاً به مدت ۱۱ دقیقه در اختیار بگیرند. در سال ۲۰۱۸ نیز هکرهای دولتی چین تلاش‌های متعددی برای این کار انجام دادند. هکرهای ایرانی نیز تلاش‌هایی در این زمینه داشته‌اند. با در نظر گرفتن همه‌ی این موارد به نظر می‌رسد داشتن قوانین و مقررات مدون بین‌المللی در این زمینه ضروری است تا از حوادث عجیب و غریب در آینده جلوگیری شود.
مترجمامید محمدی - مجله علمی ایلیاد
منبعscientificamerican.com