تحول در دنیای حسگر‌های زیستی

تحول در دنیای حسگر‌های زیستی
تحول در دنیای حسگر‌های زیستی
مجله علمی ایلیاد - استفاده از حسگرهای زیستی که می‌توان به راحتی آن‌ها را پوشید و یا به‌صورت ایمن آن‌ها را درون بدن انسان کار گذاشت، روزبه‌روز در حال بیشتر شدن است، زیرا هم می‌توانند کاربردهای پزشکی و درمانی داشته باشند و هم به کمک آن‌ها می‌توان پایش مرتب پارامترهای بدن را انجام داد. پیدا کردن بهترین ماده برای استفاده در این حسگرها از اهمیت بالایی برخوردار است. مطالعه‌ی جدیدی که در دانشگاه‌ بیرمنگام و دانشگاه ایالتی نیویورک انجام شده است، به ماده‌ی جدیدی برای استفاده در این نوع حسگرها بر روی پوست دست یافته است.

این مطالعه توسط «متیو براون» و «آهیون کوه» به‌عنوان استاد وی از دانشگاه بیرمنگام انجام شده و نتایج آن در مجله‌ی Advanced Materials Technology چاپ شده است.

در این مطالعه استفاده از ماده‌ی «پلی‌دی‌متیل‌سیلوگزان-PDMS» به عنوان یک ماده‌ی سیلیکونی پیشنهاد شده است، زیرا سازگاری زیستی بالایی دارد و از خصوصیات مکانیکی مناسبی نیز برخوردار است. این ماده عموماً یک لایه‌ی صاف و سخت ایجاد می‌کند که تخلخل نیز ندارد و این خصوصیت مشکلاتی برای راه عبور هوا و تبخیر تعریق بدن را ایجاد می‌کند.
 
براون می‌گوید: «در ورزش اگر بخواهید از حسگرهای زیستی برای پایش پارامترهای بدن استفاده کنید، چسبیدن یک ماده‌ی سخت به پوست از تبخیر شدن عرق بدن جلوگیری می‌کند که می‌تواند باعث تجمع عرق روی پوست و در نهایت ایجاد التهاب زیر دستگاه شود. در این وضعیت دقت دستگاه اندازه‌گیری نیز پایین خواهد آمد.»

آزمایش‌های مربوط به نوار قلب حین ورزش با استفاده از مواد متخلخل نشان داده است که تبخیر عرق بدن باعث دریافت سیگنال‌های بهتری از قلب می‌شود. استفاده از PDMS غیرمتخلخل باعث دریافت سیگنال‌های ضعیف از قلب می‌شود.

محققین با استفاده از روش «الکترواسپینینگ» توانسته‌اند PDMS را به صورت متخلخل بسازند. این روش در واقع روشی است که می‌توان با استفاده از نیروی الکتریکی نانوفیبر ساخت.

آزمایش‌های مکانیکی انجام شده روی PDMS متخلخل نشان داده است که شباهت زیادی به فیبرهای کلاژن و پوست انسان دارد. این ماده حتی می‌تواند به‌عنوان یک چسب خشک برای چسباندن دستگاه‌های الکترونیکی روی پوست انسان عمل کند.
 
ساختار نفوذپذیر این ماده به نحوی است که می‌توان آن‌را در ترکیب با دیگر مواد و بافت‌هایی مانند پوست، شبکه عصبی و حتی قلب انسان سازگار کرد و کمترین التهاب را باعث شد. محققین می‌گویند: «از این ماده می‌توان در ترمیم زخم‌های مزمن، دستگاه پایش اکسیژن و دی‌اکسیدکربن خون و حتی دستگاه‌های پایش مواد شیمیایی و بیولوژیکی بدن نیز استفاده کرد.»
مترجمامید محمدی - مجله علمی ایلیاد
مجله ایلیاد رادر اینستاگرام دنبال کنید...مجله ایلیاد رادر تلگرام دنبال کنید...مجله ایلیاد رادر آپارات دنبال کنید...مطالب مشابه● آزمایش موفق اتصال مغز انسان به کامپیوتر● چگونه می‌توان از انرژی هدایت‌شده استفاده کرد؟ ● روکشی که فعالیت ضدمیکروبی دارد● آیا خودروهای برقی برای سیاره‌ی ما بهتر هستند؟● ساخت همزاد دیجیتالی زمین● مهم‌ترین اخبار تکنولوژی در سال ۱۳۹۹● باکیفیت‌ترین تصویر از دی‌ان‌ای را ببینید● پیشرفتی عمده در زمینه‌ی آب شیرین‌کن‌ها● ساخت پوششی کاربردی با الهام از مگس● یک کشور دیگر نیز خورشید مصنوعی ساختجدیدترین مطالب● چطور از فاسد شدن غذا در هنگام قطع برق جلوگیری کنیم؟● چه زمانی اولین نوزاد در فضا متولد می‌شود؟● چگونه اختلال ژنتیکی توبروز اسکلروزیس را تشخیص دهیم؟● چرا پشه‌های اصلاح‌شده در طبیعت رها می‌شوند؟● چگونه برای هر اتفاق و مشکلی از قبل آماده باشیم؟● چقدر از جرم بدن ما متعلق به کروموزوم‌هاست؟● آیا کهکشان‌ها به یکدیگر متصل هستند؟● چگونه علائم آنسفالیت ژاپنی را تشخیص دهیم؟● آیا می‌توان کرونا را ریشه‌کن کرد؟● کشف ابرهای حاوی یخ دی‌اکسیدکربن در اتمسفر مریخ● چگونه یک فرد مسئولیت پذیر باشیم؟● چگونه عملکرد مغزی را در جنین افزایش دهیم؟● چگونه بلوک قلبی را تشخیص دهیم؟● تفاوت‌های باکتری و ویروس در چیست؟● دانشمندان کهکشانی دوست‌داشتنی را کشف کردند● آیا می‌توان سرطان را کنترل کرد؟● چگونه پانکراتیت یا التهاب لوزالمعده را تشخیص دهیم؟● چند ماهواره در حال حاضر به دور زمین می‌چرخند؟● چگونه تازگی و خرابی تخم‌مرغ را تشخیص دهیم؟● کشف چیزی غیرعادی بر روی دنباله‌دار باریسُف