راهی برای سکونت در مریخ

 

مجله علمی ایلیاد - یکی از موانع در مسیر سکونت در مریخ، به‌شکل قابل توجهی مورد ملاحظه‌ی رئیس بخش سیاره‌شناسی ناسا، «جیم گرین»، قرار گرفته است؛ کسی که به منظور حفظ سیاره‌ی سرخ در برابر ذرات پُرانرژی خورشیدی، حفاظی مغناطیسی مصنوعی را پیشنهاد کرد. تصور می‌شود ۳.۵ میلیارد سال پیش، مریخ دارای آب و هوای معتدل و آب سطحی بوده است؛ اما ۹۰ درصد جَو آن توسط ذرات خورشیدی در طول عمر این سیاره نابود شده است.

 

در بحثی با عنوان «A Future Mars Environment for Science and Exploration» که در کارگاه اخیر در بخش سیاره‌شناسی ناسا در واشنگتن دی‌سی مطرح شد، گرین راجع‌به حفاظی مغناطیسی بحث کرد که به سمت مدار ثابتی بین مریخ و خورشید و موقعیتی به نام «نقطه لاگرانژ L1 مریخ»، پرتاب خواهد شد. این حفاظ شامل مدار مغناطیسی بسته و قدرتمندی با نام «دو قطبی» خواهد بود که باعث تولید میدان مغناطیسی خواهد شد. طبق این نظریه، این میدان مغناطیسی به قدر کافی از مریخ محافظت خواهد کرد، تا این سیاره را قادر به ساختن دوباره‌ی اتمسفر خود کند.

این فرایند بسیار آهسته خواهد بود؛ اما مدل‌های شبیه‌سازی نشان می‌دهند که با کمک این محافظ، مریخ می‌تواند در طول سال‌ها به نیمی از فشار اتمسفر زمین برسد. دی‌اکسید‌کربن منجمد در کلاهک‌های یخی قطبی مریخ کمتر تحت تاثیر بادهای خورشیدی قرار دارد و می‌توانند از حالت جامد به شکل گاز درآیند. با گرم شدن ناحیه‌ی اطراف استوا در این سیاره، اثر گلخانه‌ای، جَو نازک مریخ را پُر خواهد کرد. در نهایت با تاثیر آشکار آب مایع جاری در این محیط، این افزایش دما منجر به ذوب شدن منابع عظیم یخ‌ در قطب‌های مریخ می‌شود. آقای گرین اظهار داشت: «شاید یک هفتم اقیانوس باستانی به مریخ بازگردد.»
 

نوشته: جان هاپتون

ترجمه: مینا آذری - مجله علمی ایلیاد