احتمال برخورد این سیارک پیر با زمین چقدر است؟
مجله علمی ایلیاد – برای نخستین بار دانشمندان در حال تلاش برای جمعآوری اطلاعات و مستنداتی هستند تا بتوانند با کمک آنها سن یک سیارک باستانی را تخمین بزنند. دانشمندان آژانس فضایی ژاپن برای این کار، از دادههای جمعآوری شده توسط کاوشگر رباتیک «هایاباسا» بهره گرفتند که ذراتی را از سیارک «ایتوکاوا» جمعآوری کرده بود.
پس از تجزیه و تحلیل این دادهها، محققان اذعان کردند که این سیارک بسیار قدیمی است. آنها این ادعا را بر اساس نشانههای قدمت ذرات معدنی فسفات مطرح کردهاند. دانشمندان سن این سیارک را ۴.۶ میلیارد سال تخمین میزنند و تصور میکنند که حدود ۱.۵ میلیارد سال پیش با سیارک بزرگ دیگری برخوردی داشته است.
روش دانشمندان برای این سنجش، اندازهگیری نسبت اورانیوم و سرب موجود در ذرات بود که با طیفسنجی جرم یونی بهدست آمد. دانشمندان از روی نشانههای ایزوتوپهای مختلف اورانیوم و سرب و همچنین نیمهی عمر این دو عنصر، وجود کانیهای فسفات و کریستالیزه شده در این سیارک را تایید کردند.
بررسیهای دقیق انجام شده بر روی این دادهها که جزئیات و نتایج آن در مجلهی Scientific Reports منتشر شده است، شباهت بالای ذرات موجود در دادههای ایتوکاوا را با کندریتهای موجود در شهابسنگهای ابتدایی شکل گرفته در سحابی اولیهی خورشید، تایید میکند که به این نوع «سیارک کندریت LL» میگویند.
کندریت LL، نوعی سیارک است که پتانسیل برخورد با زمین را دارند و شهابسنگهایی که در گذشته هم با زمین برخورد داشتهاند، از این نوع هستند. اما در حالی که مسیر اکثر سیارکهای کندریک LL بر اثر برخوردهای گذشته تعیین شده بود، ایتوکاوا دچار شوک دیگری شد. برخوردی با سیارک «چلیابینسک» که سرنوشت ایتوکاوا را تغییر داد.
دانشمندان در مقالهی خود آوردهاند که این شواهد آنها را قادر ساخت تا دربارهی زمانبندی چرخش تناوبی مدار سیارکها، طول عمر اجرام نزدیک زمین و دیگر مولفهها به نتایج تازهای دست پیدا کنند. محققان برای پیشبینی میزان خطر اجرام سرگردان در منظومهی شمسی، باید برخوردها و تغییر مسیرهای این اجرام را در کمربند سیارکی تشخیص دهند.
اخیراً نیز فضاپیمای «اوسیریس رکس» ناسا، عملیات خود برای جمعآوری اطلاعات از سیارک «بنیو» را آغاز کرده است و تا چندی دیگر این سیارک هم توسط دانشمندان مورد مطالعهای دقیقتر قرار خواهد گرفت.
نوشته: بروکس های
ترجمه: علی عمانی – مجله علمی ایلیاد
ترجمه: علی عمانی – مجله علمی ایلیاد