درخشش سحابی هلال، در جدیدترین تصویر از این سحابی

 

مجله علمی ایلیاد - تلسکوپ وی‌اس‌تی در رصدخانه‌ی پارانال در شیلی، عکس جدید و شگفت‌انگیزی را از سحابی موسوم به NGC3199 گرفته است.

سحابی NGC3199، که با نام‌های Gum28 و RCW48 نیز شناخته می‌شود، ۱۲،۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و در طولی در حدود ۷۵ سال نوری گسترده شده است. این سحابی توسط ستاره‌شناس بریتانیایی، «جان هرشل» در تاریخ ۱ آوریل ۱۸۳۴ کشف شد. او در حال گردآوری کاتالوگ مشهور خود از اجرام آسمان شب بود که به این کشف نائل شد.

از آن‌جایی که NGC3199 از لحاظ موقعیت مکانی در صورت فلکیِ جنوبی کارینا که نام آن را از واژگون شدنِ یک کشتی بر گرفته‌اند، قرار دارد، چنین تشبیه ادبی‌ای برای این سحابی جایز و مناسب است. امروزه می‌دانیم که مشخصه‌ی هلالی شکل این سحابی، بخشی از حباب بسیار بزرگی از گاز و گرد و غبار رقیق است. در دلِ NGC3199، ستاره‌ای جالب و غیر عادی به نام «WR18» که در دسته‌ی ستارگان ولف‌رایت قرار دارد، زندگی می‌کند. ستاره‌های ولف‌رایت، ستارگانی عظیم، قدرتمند و پُرانرژی هستند که در مراحل پایانی زندگی خود به سر می‌برند.

آن‌ها بادهای عظیم، شدید و سریع را در محیط اطراف خود به وجود می‌آورند که مواد موجود در آن حوالی را حرکت داده و اشکالی عجیب و شگفت‌انگیز به وجود می‌آورند! این بادها هنگامی که با محیط میان ستاره‌ای نسبتاً سرد برخورد می‌کنند، شوک‌های ضربه‌ایِ شدیدی را ایجاد می‌کنند و موجب گرم شدن هر چیزی که در مجاورت آن‌ها است، می‌شوند.

این فرآیند می‌تواند دمای مواد را چنان بالا ببرد که پرتو ایکس منتشر کند. پرتوی ایکس، نوعی تابش است که فقط توسط پدیده‌های بسیار پُرانرژی در جهان منتشر می‌شود. این همان فرآیندی است که در مورد سحابی NGC3199 رخ داده است. تصور می‌شود که ستاره‌ی WR18 دارای بادهای بسیار قدرتمندی باشد؛ زمانی‌که مواد به وجود آورنده‌‌ی چنین بادهایی به پایان برسد، ستاره با انفجاری عظیم و خشن به ابرنواختر تبدیل می‌شود. این انفجار به عنوان نفس‌های پایانی زندگی این ستاره تلقی می‌شود.  

 

نوشته: SciNews
ترجمه: آوین تهمتن - مجله علمی ایلیاد