ستارهشناسان وسعت دقیق کهکشان بچهقورباغه را آشکار کردند.
مجله علمی ایلیاد - به گفتهی ستارهشناس دانشگاه تلآویو، دکتر «نوح بروش» و همکارانش، کهکشان ادغامی بچه قورباغه، دارای سر بیضوی و دم راست و طویلی است و طول آن تقریباً یک میلیون سال نوری و تقریباً ده برابر بیشتر از قطر کهکشان راهشیریِ ما است.
این کهکشانِ تازهکشفشده، بخشی از گروه فشردهی هیکسون 98 «HCG 98» است. HCG 98 گروه کوچکی از کهکشانها است که در فاصلهی تقریباً ۳۰۰ سال نوری از زمین قرار دارند. دکتر بروش گفت: «ما بر این باور هستیم که در محیطهای گروهی فشرده، میتوانیم نمونههای خوبی از تعاملات کهکشان با کهکشان را بررسی کنیم، یاد بگیریم که ماده بین اعضا چگونه منتقل میشود و مادهای که تازه با هم یکی شده، چگونه میتواند تغییر کند و بر رشد و تکامل کهکشان تاثیر بگذارد.»
دکتر بروش و همکارانش، HCG 98 را با تلسکوپ ۲۸ اینچی، در رصدخانهی وایز مشاهده کردند و با رصدهای بیشتری با تلسکوپی مشابه ۲۸ اینچی در رصدخانهی پولاریس، یافتههایشان تایید کردند. آنها همچنین از تصاویر نقشهبردار آسمانی دیجیتال اسلون، مربوط به پروژهی IAC Stripe 82 Legacy نیز استفاده کردند.
دکتر بروش گفت: «این بچه قورباغهی غولپیکر شامل منظومهای از دو کهکشانِ بسیار نزدیک با دیسکهای معمولی است که هر کدام از آنها در حدود ۴۰،۰۰۰ سال نوری وسعت هستند. این کهکشانها به همراه دیگر کهکشانهای نزدیک، گروه فشردهای را تشکیل میدهند.»
یکی از اعضای گروه، پروفسور «مایکل ریچ»، ستارهشناس دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس، افزود: «آنچه این کشف را فوقالعاده میکند، این است که فقط طول دم آن در حدود ۵۰۰،۰۰۰ سال نوری است. اگر فاصلهی آن تا زمین به اندازهی فاصلهی کهکشان آندرومدا بود، که تقریباً ۲.۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد، آن وقت به یک پنجم مسیر، تا کهکشان راهشیری میرسید.»
ستارهشناسان دریافتند که این بچه قورباغهی غولپیکر با خراب شدن کهکشان کوتولهی کوچکی که قبلاً نامرئی و اکثراً حاوی ستاره بوده، تشکیل شده است. آنها گفتند: «وقتی نیروی گرانشی دو کهکشان مرئی، روی ستارگان در این کهکشانِ آسیبپذیر اعمال شده، ستارگانی که به این جفت کهکشان نزدیکتر بودهاند، سر بچهقورباغه را تشکیل دادهاند. ستارگانی که در کهکشانِ قربانی شده، زنده مانده بودند، دم آنرا تشکیل دادهاند.»
این کشف در ماهانهیRoyal Astronomical منتشر شده است.
نوشته: SciNews
ترجمه: زهرا جهانبانی – مجله علمی ایلیاد