پس از ریزگردها با غولگردها آشنا شوید!
مجله علمی ایلیاد - ذرات گرد و غبار غولپیکر صحرای بزرگ ساحارا، در ۳،۵۰۰ کیلومتر آن طرفتر، یعنی منطقهی کارائیب یافت شدهاند. این فاصله تقریباً ۵۰ برابر بیشتر از آن چیزی بود که دانشمندان تصور میکردند که ذرات گرد و غبار بتوانند از طریق بادها جابهجا شوند. ذرات گرد و غبار بر تعادل ظریف بین نور خورشید و گرمای منتشر شده در زمین، توسعهی سیکلهای استوایی و شکلگیری ابرها تاثیر میگذارند. دانشمندان میگویند نقش ذرات بزرگ در جو، به همراه اثرات درازمدت غیرمنتظرهی آنها، باید در مدلهای آب و هوایی آتی گنجانده شود.
پروفسور «جیلز هریسون» استاد فیزیک جوی دانشگاه ریدینگ، در این خصوص گفت: «ذرات گرد و غبار صحرای بزرگ ساحارا توانستهاند فاصلهی بین قارهای را طی کنند و اکثر مردم تنها زمانی از وجود آنها آگاه میشوند که به صورت ذرات گرد و غبار بر روی خودروهایشان مینشینند و یا باعث پدیدهی آسمان نارنجی میشوند. با این حال، با توجه به دانش موجود نباید این ذرات بتوانند چنین فاصلهای را طی کنند که این امر نشان میدهد برخی فرآیندهای جوی هنوز شناخته شده نیستند. در واقع چیزی باید سبب نقل و انتقال این ذرات در چنین فاصلهای شده باشد؛ اما هنوز معلوم نیست که این عامل محرک چیست.»
وی اضافه کرد: «این شواهد از گرد و غبار حمل شده تا کنون بیسابقه بوده و از این جهت قابل توجه است که این ذرات میتوانند بر میزان تابش، گرمایش و چرخهی کربن اقیانوسها موثر باشند. احتمالاً تا کنون نقش ذرات گرد و غباری غولپیکر، دست کم گرفته شده است.» تحقیقاتی که توسط موسسهی تحقیقات دریایی سلطنتی هلند «NIOZ» انجام شده و در مجلهی Science Advances منتشر شده است، بیان میدارد که باد ذرات گرد و غبار را از غرب صحرای بزرگ ساحارا به اقیانوس اطلس میآورد. محققان در طی سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶، توانستند این ذرات گرد و غبار را از اجسام شناور و رسوبات پنج بخش مختلف اقیانوس اطلس، بهدست آورند.
پیش از این تصور میشد که اندازهی این ذرات چیزی در حدود ۰.۰۱ تا ۰.۰۲ میلیمتر باشد، اما دانشمندان دریافتند که اندازهی ذرات موجود در نمونههای کارائیب ۰.۴۵ میلیمتر بود. دانشمندان معتقد هستند که تا کنون نقش ذرات گرد و غبار بزرگ، به خصوص کوارتز هم در شکلگیری ابرها و هم چرخهی کربن اقیانوسها، نادیده گرفته شده است. نقش ذرات در مدلهای کامپیوتری که برای توضیح و پیشبینی تغییرات آب و هوایی مورد استفاده قرار میگیرند، به شدت نادیده گرفته میشود، زیرا تصور نمیشود که آنها در جو باقی بمانند.
این تحقیق نشان میدهد که میزان گرد و غباری که با بارندگی از جو منتقل میشود، بیشتر از مقداری است که توسط جاذبه منتقل میگردد.
نوشته: Phys
ترجمه: سهیلا دوستپژوه - مجله علمی ایلیاد
ترجمه: سهیلا دوستپژوه - مجله علمی ایلیاد