راه‌هایی برای جلوگیری از گریه‌ی بچه‌ها در هواپیما

مجله علمی ایلیاد - شما چه یک پدر یا مادر زجر کشیده باشید، چه مسافری بدشانس که در ردیف کناری یک بچه نشسته است، تجربه‌ی گریه‌های پیوسته‌ی یک بچه برای شما لذت‌بخش نخواهد بود. همه‌ی ما این تجربه را داشته‌ایم. وقتی که هواپیما بلند می‌شود و یا فرود می‌آید، بچه احساس ترسناکی از انفجارِ هوا در گوش‌هایش را حس می‌کند و بعد از کمی بغض، جیغ‌های بنفشِ او در تمام کابین طنین‌انداز می‌شوند.

 

البته دلیل‌های احتمالیِ زیادی برای گریه‌ی بچهان در هواپیما وجود دارد که شامل احساس ناراحتی، خستگی، گرسنگی، تنهایی، بی‌حوصلگی، عصبانیت، درد و یا بی‌قراریِ کلی می‌شوند. ولی با این وجود، یک اصل پذیرفته‌شده‌ی دیگر هم این است که تحمل فشارِ پرواز در ارتفاع‌های بالا، برای بچهان و نوپاها از افراد بزرگسال دشوارتر است. دکتر «سایمون بِر» جراح گوش و حلق و بینی، می‌گوید: «بدون شک یکی از دلایل گریه کردن بچهان در هواپیما این است که آن‌ها توانایی بالایی را در برابرسازی فشار در گوش میانی ندارند، چون «حفره‌ی صماخی» آن‌ها به‌طور کلی به اندازه‌ی افراد بزرگسال، خوب کار نمی‌کند.»

حفره‌ی صماخی، کانالی است که گوش میانی را به حلقِ‌بینی، بخش بالایی حلق و پشتِ حفره‌ی بینی، وصل می‌کند. یکی از کارهای این حفره این است که در اصل، فشار داخل گوش میانی را کنترل می‌کند تا با فشار هوای بیرون بدن، یکسان شود. حفره‌ی صماخی در بیشتر وقت‌ها بسته می‌ماند و فقط برای فعالیت‌هایی مثل خمیازه کشیدن، بلعیدن و جویدن باز می‌شود که عبور هوا از مسیر بین گوش میانی و حلق‌ِبینی را ممکن می‌کند. وقتی که فشار جوی به‌سرعت عوض می‌شود و یک احساس گرفتگیِ ناگهانی را در گوش ایجاد می‌کند، بیشتر بزرگسالان به صورت عمدی خمیازه می‌کشند یا آب دهان خود را قورت می‌دهند تا این حفره را باز کنند و باعث برابرسازی فشار داخل گوش میانی شوند. البته مشخص است که نمی‌توانیم انتظار چنین کارهایی را از یک بچه داشته باشیم.

بِر می‌گوید: «سه راه که می‌توانند در این زمینه به شما کمک کنند، شامل این می‌شوند که مطمئن باشید بچه در زمان بلندشدن و فرود هواپیما بیدار است، در این زمان‌ها به او یک بطری یا پستانک بدهید تا آن را بمکد و همچنین اگر بچه شما از یک عفونت دستگاه تنفسی بالایی رنج می‌برد، از پرواز خودداری کنید.»

 

نوشته: جِین لابوس
مترجم :‌ رضا سیار – مجله علمی ایلیاد