توانایی دایناسورها در جابه‌جایی بار
فیزیکدانان، نظریه‌ای با قدمت نیم قرن را تایید کردند
تاثیر نوشیدنی‌های الکلی بر روی دیابت نوع ۲
آیا قوی‌ترین انفجار هسته‌ای تاریخ بشر را می‌شناسید؟
بهینه‌سازی فیلم‌های ماموریت‌های آپولو چگونه انجام می‌شود؟
هسته‌ی درونی زمین چند سال عمر دارد؟
جزئیاتی از میدان مغناطیسی خورشید
چگونه حنجره‌ی پستانداران فرگشت پیدا کرد؟
گوگل دیگر برای استخدام نیاز به مدرک دانشگاهی ندارد
آیا مصرف کافئین در دوران بارداری مضر است؟
کشف نشانه‌هایی از احتمال وجود حیات در سیاره‌ی ناهید
نگرانی از نرخ ذوب شدن یخچال‌های طبیعی در نیوزلند
کشف مومیایی زن جیغ‌کشان
رصد اتمسفر ستاره‌ی قلب عقرب
چرا چرخه‌ی لکه‌های خورشیدی ۱۱ ساله است؟
ساخت باتری‌هایی که ۲۸هزار سال عمر می‌کنند
ویژگی منحصربه‌فرد بزرگترین قمر مشتری
تاثیر نیش زنبور عسل بر روی درمان یک بیماری
حیات در جهان چگونه منتقل شده است؟
آیا با یک بار ابتلا، ما در مقابل کووید۱۹ مصون می‌شویم؟
کشف سازه‌های باستانی در عربستان
کشف گونه‌ی جدیدی از قورباغه‌ها در فیلیپین
نمونه‌ای بارز برای تعریف تولیدات گیاهی تراریخته
منظومه‌ی‌شمسی زمانی دارای دو خورشید بوده است
انسان‌های عصر حجر روی چه چیزی می‌خوابیده‌اند؟
ساخت میکروربات‌های متحرک
چه حجمی از یخ‌های زمین بر اثر گرمایش آب شده‌اند؟
کشف هاله‌ای گازی در اطراف کهکشان آندرومدا
احساس خستگی می‌کنید؟
کشف بزرگترین ادغام سیاه‌چاله‌ها توسط امواج گرانشی

اولین سیاره‌ی قابل سکونت چقدر به ما نزدیک است؟

اولین سیاره‌ی قابل سکونت چقدر به ما نزدیک است؟
مجله علمی ایلیاد - نزدیک‌ترین سیاره‌ها به زمین که به‌صورت بالقوه می‌توانند قابل سکونت باشند «Proxima b»، «TRAPPIST-1e»، «Ross-128b» و «LHS-1140b» هستند که در اطراف ستاره‌ای متفاوت از خورشید ما می‌چرخند؛ ستاره‌های نوع M که کوتوله‌های قرمز هستند. این ستاره‌ها به صورت متناوب سیاره‌های اطراف خود را توسط اشعه‌های ویرانگر UV بمباران می‌کنند. این اشعه‌ها می‌توانند اتمسفر سیاره‌ها را با فرسایش روبه‌رو کنند و قابلیت زندگی روی سیاره‌ها را از بین ببرند. مطالعه‌ای که اخیراً انجام شده، نشان داده است که اشعه‌های UV نمی‌توانند محدودکننده‌ی سکونت‌پذیری روی سیاره‌های گردنده به دور ستاره‌های نوع M باشند.

همه‌ی زندگی که بر روی زمین وجود دارد، از پس دوره‌ای از بمباران اشعه‌ی UV به‌وجود آمده که شدت آن بسیار بیشتر از بمباران کنونی در سیاره‌ی Proxima-b بوده است. پروفسور «لیسا کالتنگر» از دانشگاه کورنل، می‌گوید: «زمین اولیه، یک جای پُر هرج و مرج و داغ با اشعه‌های فراوان بوده است. ولی از پس همه‌ این‌ها، زندگی رشد کرده است. همین اتفاق می‌تواند برای دیگر سیاره‌ها نیز رخ دهد.»

دانشمندان میزان اشعه‌ی UV بر روی سطح سیاره‌های فراخورشیدی نام برده‌شده را مدل‌سازی کرده‌اند. آن‌ها ترکیبات اتمسفری مختلفی، از ترکیبات شبیه به اتمسفر کنونی زمین تا اتمسفرهای فرسوده و خالی از اکسیژن را برای این سیاره‌ها مدل‌سازی کرده‌اند. برخی از اتمسفرهای مدل‌سازی‌شده، آن‌قدر نازک بودند که نمی‌توانستند جلوی اشعه‌ی UV را بگیرند و برخی از آن‌ها نیز اصلاً لایه‌ی محافظ اوزون را نداشتند. مدل‌ها نشان دادند که اگر اتمسفر سیاره‌ها نازک باشد و لایه‌ی اوزون رو به کاهش بگذارد، اشعه‌های UV پرانرژی بیشتری به سطح سیاره‌ها می‌رسد.

گروه محققین مدل‌های خود را با تاریخچه‌ی زمین از ۴ میلیارد سال پیش تا کنون مقایسه کردند. سیاره‌های مدل‌سازی‌شده بیشتر از اشعه‌ی کنونی خورشید ما، اشعه‌ی UV دریافت می‌کنند؛ ولی این سیاره‌ها به نسبت میزان اشعه‌ی دریافتی زمین از طرف خورشید در ۳.۹ میلیارد سال پیش کمتر اشعه دریافت می‌کنند.

سوالی که اینجا پیش می‌آید این است که آیا سیاره‌هایی که در اطراف ستاره‌های نوع M می‌چرخند، برای اینکه قابل سکونت شوند ابتدا باید سطوح زیادی از اشعه‌ی UV را مانند ابتدای شروع زندگی در زمین تحمل کنند؟ دانشمندان برای درک قابلیت سکونت تحت جریان پرتوی بسیار بالا، نرخ مرگ یکی از مقاوم‌ترین اورگانیسم‌ها را تحت طول‌موج‌های متفاوت UV ارزیابی کردند و دریافتند که همه‌ی طول‌موج‌ها آسیب‌زا نیستند. دانشمندان می‌گویند که بسیاری از اُرگانیسم‌ها روی زمین استراتژی‌های خاصی برای زنده ماندن تحت تاثیر اشعه‌ها به‌کار می‌برند. پروفسور کالتنگر می‌گوید: «تحقیقات ما نشان داده است که در جستجو به دنبال حیات در دنیاهای دیگر، باید نزدیک‌ترین دنیاها به ما هدف اصلی باشند.»

نوشته: SciNews
ترجمه: امید محمدی – مجله علمی ایلیاد
منبع: sci-news.com