کشف دو گونهی جدید انسانی در آسیا
کشف دو گونهی جدید انسانی در آسیا
مجله علمی ایلیاد - مردم پاپوای امروزی، صدها گونهی ژنی از گونهی «دنیسوانها» را در بدنشان دارند. آنها بیش از ۳۵۰،۰۰۰ سال قبل راهشان را از پاپوا جدا کردند. یکی از آن گونهها به حدی با دیگری فرق دارد که باید به عنوان گونهی کاملاً جدیدی از هومونینهای باستانی در نظر گرفته شود. دکتر «ماری کاکس» محقق در دانشکدهی علوم پایهی دانشگاه ماسیِ نیوزیلند و یکی از نویسندههای این مقاله، میگوید: «مردم فکر میکردند دنیسوانها در بخشهای عمدهی آسیا و قسمتهای شمالی زندگی میکردند. اما تحقیقات جدید ما نشان میدهد که مرکز این تنوع باستانی در اروپا یا قطب شمال نبوده است، بلکه آنها در آسیای حارهای سکونت گزیده بودند.»
از قبل هم این نکته کاملاً معلوم بود که گینهی نو و جنوب شرق آسیا منطقهی ویژهای بوده است؛ افرادی که در آنجا زندگی میکردند، دیانای هومونینهای باستانی بیشتری در مقایسه با سایر جاهای زمین، حمل میکردند. این منطقه بهعنوان کلیدیترین جا برای تکامل اولیهی هوموسپینها در خارج از آفریقا معرفی شده است. اما خلاهایی نیز در این بین وجود دارد. توالیهای ژنومی از جنوب شرق آسیا نشان از وجود دو گونهی مستقل دنیسوان دارد که نقش بهسزایی در پیدایش ژنوم پاپوانهای امروزی داشته است. یکی از گروهها در قسمت شرق «والاس لاین» بوده و توانسته موانع جغرافیایی را پشت سر بگذارد.
دکتر کاکس و همکارانش بهمنظور پُر کردن خلاهای موجود، هاپلوتیپهای باستانیِ ۱۶۱ ژنوم را از ۱۴ جزیره در گینهی نو و جنوب شرق آسیا مورد کاوش و بررسی قرار دادند. تجزیه و تحلیلها آنان از وجود پهنهی بزرگی از دیانای حکایت داشت که با ورود ژنها از دنیسوانها به انسانهای آن منطقه، همخوانی ندارد. در عوض، پاپواهای امروزی برخی از گونههای ژنی دو گونه از دنیسوانها را حمل میکنند. در واقع، دانشمندان تخمین زدهاند که آن دو گروه دنیسوانها در ۳۵۰،۰۰۰ سال پیش از یکدیگر جدا شدهاند.
محققان گفتند: «با توجه به تحقیقات جدید و آنچه در گذشته انجام شده است، شواهد و قرائن نشان میدهد که انسانهای امروزی با جمعیتهای متعددی از دنیسوانها آمیزشجنسی داشتهاند؛ این دنیسوانها در بازههای تکاملی ژرف از یکدیگر جدا شده و راه دیگری را در پیش گرفته بودند. یافتههای ما نشان میدهد که انسانهای امروزی که برای نخستینبار آفریقا را ترک کردند، در حال ورود به دنیای جدیدی بودند که با آنچه امروزه میبینیم، کاملاً فرق داشته است.»
این مقاله در مجلهی Cell منتشر شده است.
نوشته: SciNews
ترجمه: منصور نقیلو – مجله علمی ایلیاد