نگاه ستاره‌شناسان به درون ستاره‌های غول‌پیکر آبی

مجله علمی ایلیاد - ستاره‌های غول‌پیکرهای آبی دوران عمر خود را به سرعت می‌گذرانند و در جوانی می‌میرند؛ به‌همین خاطر بسیار نادر هستند و مطالعه‌ی آن‌ها سخت است. قبل از اینکه تلسکوپ‌های جدید اختراع شوند، تعداد کمی از این ستاره‌ها مشاهده شده بودند و دانش ما درباره‌ی آن‌ها محدود بود. گروهی بین‌المللی از دانشمندان با استفاده از داده‌های اخیر تلسکوپ فضایی ناسا، به مطالعه‌ی صداهای منتشر شده از درون این ستاره‌ها پرداخته‌اند و کشف کرده‌اند که سوسو زدن آن‌ها به خاطر موج‌های موجود بر روی سطح آن‌ها است.

تلسکوپ‌ها قادر هستند تا اعماق دور دنیا را را کاوش کنند، ولی ستاره‌شناسان می‌خواهند درون ستاره‌ها را نیز ببینند. تلسکوپ‌های فضایی جدید به ستاره‌شناسان اجازه می‌دهند تا موج های نشات گرفته از درون ستاره‌ها را ببینند. با این کشف می‌توان به مطالعه‌ی این ستاره‌ها با استفاده از ستاره‌لرزه‌های رخ داده، پرداخت. این روش همان روشی است که به کمک آن زمین‌شناسان با استفاده از زمین‌لرزه به مطالعه‌ی درون زمین می‌پردازند.

ستاره‌ها دارای اشکال، اندازه‌ها و رنگ‌های مختلفی هستند. برخی از آن‌ها مانند خورشید ما به آرامی میلیاردها سال زندگی می‌کنند، ولی ستاره‌های بسیار بزرگ‌تر دارای زندگی کوتاه‌تر و فعال‌تری هستند و پس از مدتی منفجر شده و در هوا پخش می‌شوند و ابرنواخترها را ایجاد می‌کنند. ستاره‌های غول‌پیکر آبی به این گروه تعلق دارند و کارخانه‌ی فلزات دنیا نامیده می‌شوند؛ زیرا اکثر فلزات جدول مندلیف را از خود تولید می‌کنند.

اکنون برای اولین بار دانشمندان توانسته‌اند زیر سطح این ستاره‌های غول‌پیکر را ببینند. «دومنیک بومن» به‌عنوان نویسنده‌ی اصلی مقاله‌ی اخیر در این زمینه، می‌گوید: «کشف این موج‌ها در بسیاری از این نوع ستاره‌ها خیلی هیجان‌انگیز است. ما فقط باید منتظر می‌شدیم تا تلسکوپ‌های مدرن ساخته شوند تا بتوانیم آن‌ها را مشاهده کنیم. از روی فرکانس موج‌های ایجاد شده توسط این ستاره‌ها می‌توانیم به خصوصیات فیزیکی و شیمیایی درون آن‌ها پی ببریم. قبل از وجود داده‌های تلسکوپ‌های کپلر و TESS ناسا، چندین ستاره‌ی آبی با درخشندگی‌های متفاوت شناخته شده بودند؛ ولی نمی‌دانستیم که دلیل سوسو زدن آن‌ها موج‌های روی سطح ستاره‌ها است. باید با یک شناساگر بسیار حساس مدتی طولانی به یکی از آن‌ها نگاه کنید تا بفهمید تغییرات آن با زمان چگونه است.»

 

نوشته: ScienceDaily
ترجمه: امید محمدی – مجله علمی ایلیاد