این کهکشان دلیل فروپاشی ستارگان را فاش کرد

مجله علمی ایلیاد - تلسکوپ فضایی هابل، تصویر بسیار دقیقی از کهکشان مارپیچیِ NGC4051 ارائه داد. این تصویر هابل، کهکشان مارپیچیِ متوسط NGC4051 را نشان می‌دهد. در وسط عکس رو به پایین، یعنی زیر بازوی NGC4051، کهکشانی به‌نام SDSSJ120312.35+443045.1 به صورت لکه‌ای روشن و درخشان قابل مشاهده است. رنگ تصویر از مواجهه‌های جداگانه‌ی دوربین «WFC3» هابل در نواحی قابل مشاهده و طیف فرابنفش، به‌دست آمده است. برای نمونه‌برداری از طول موج‌های مختلف از چهار فیلتر استفاده شده است. رنگ حاصل از تخصیص نشانه‌های مختلف به هر تصویرِ تک‌رنگ، مربوط به هر یک از این چهار فیلتر است.

NGC4051 کهکشان مارپیچی متوسطی است که در صورت فلکی دب اکبر واقع شده است. این کهکشان در روز ۶ فوریه‌ی ۱۷۸۸ توسط ستاره‌شناس بریتانیایی «ویلیام هرشل» کشف شد. NGC4051 که با نام‌های LEDA38068، UGC7030 و IRAS12005+4448 نیز شناخته می‌شود، در فاصله‌ی تقریباً ۴۵ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد.

این کهکشان عضو خوشه‌ی کهکشانی دب اکبر است؛ خوشه‌ای که حاوی کهکشان‌های مارپیچی و زیرمجموعه‌ای از ابرخوشه‌ی بزرگِ ویرگو است. ابرخوشه‌ی ویرگو نیز میزبان کهکشان راه‌شیری است. در چهار دهه‌ی گذشته NGC4051 میزبان چندین ابرنواختر بوده است. اولین ابرنواختر در سال ۱۹۸۳ کشف و «SN 1983I» نام گرفت، دومین ابرنواختر در سال ۲۰۰۳ با نام «SN 2003ie» و جدیدترین آن در سال ۲۰۱۰ با نام «SN 2010br» رصد شد. این رویدادهای انفجاری در سراسر مرکز و بازوهای مارپیچیِ NGC4051 پراکنده بود. هم SN1983I و هم SN2010br به عنوان ابرنواخترِ نوع «Ic» طبقه‌بندی شده‌اند.

این نوع انفجار ستاره‌ای به دلیل فروپاشی ستاره‌ی عظیمی که لایه‌ی بیرونی هیدروژن و هلیوم خود را یا از طریق بادها یا از طریق انتقال جرم به همراه خود از دست داده، به‌وجود می‌آید. به همین دلیل، گاهی اوقات به ابرنواخترهای نوع  Icو همچنین نوع Ib ابرنواخترهای فروپاشی هسته گفته می‌شود.