چرا باید در اطراف زحل بهدنبال حیات فرازمینی بگردیم؟
چرا باید در اطراف زحل بهدنبال حیات فرازمینی بگردیم؟
مجله علمی ایلیاد - قمر یخی کوچک سیارهی زحل بهنام «انسلادوس»، دارای اقیانوسی است که کل سطح آنرا پوشانده است. بر اساس تحقیقات جدیدی که در دانشگاه واشینگتن انجام شده است، این اقیانوس پوشیده از یخ دارای PH شبیه به زمین بوده و غلظت دیاکسیدکربن و هیدروژن در آن بیشتر از تصورهاست. به این ترتیب این اقیانوسها محیط مطلوبی برای حیات میکروبی به حساب میآیند.
انسلادوس یک قمر کوچک است که پوشیده از اقیانوس است و قطر آن ۵۰۰ کیلومتر است. اقیانوس سطحی و نمکی این قمر بسیار مورد توجه است، زیرا از نظر PH، میزان نمک و دما شباهت زیادی به اقیانوسهای زمین دارد. فوارههای بخار آب و ذرات یخ خارج شده از سطح این قمر که توسط فضاپیمای کاسینی ناسا مورد مطالعه قرار گرفته است، تا صدها کیلومتر به درون فضا نفوذ میکند و میتوان با مطالعهی آنها محتوای اقیانوسهای روی انسلادوس را حدس زد.
محققین میگویند: «این فوارهها دریچهای را به سمت کشف ترکیبات اقیانوس سطحی انسلادوس باز میکنند، ولی در عین حال ترکیبات فوارهها میتواند با اقیانوسها کاملاً متفاوت باشد. این تفاوت به این دلیل است که شاید برخی ترکیبات به صورت گازی از فوارهها جدا شده باشند و فقط بخشی از ترکیبات در فوارهها باقی مانده باشند.» «فایفر» و همکارانش با استفاده از دادههای کاسینی شبیهسازیهای کامپیوتری انجام دادند و تاثیر جدایش ترکیبات را بررسی کردند تا به این ترتیب ترکیبات اقیانوسهای انسلادوس را پیدا کنند.
در تفسیرهای قبلی که این گروه تحقیقاتی داشته است، آنها وجود هیدروژن و متان و دیاکسیدکربن را کمتر در نظر گرفته بودند. فایفر میگوید: «وجود مقادیر بالای دیاکسیدکربن باعث میشود که PH این اقیانوسها مانند زمین باشد و احتمال وجود حیات در آنها بالا باشد. اگرچه استثناهایی نیز وجود دارد، ولی اکثر حیاتهای روی زمین در آبهایی هستند که PH در حدود خنثی دارند؛ بنابراین وجود این شرایط در انسلادوس بسیار تهییجکننده است. البته با تخمینهای ما میتوان گفت که وجود مقادیر بالای گاز در اقیانوسهای انسلادوس بیانکنندهی این موضوع است که شاید اُرگانیسمهای مصرفکنندهی این گازها بر روی انسلادوس وجود ندارند؛ شاید هم تعداد این میکروبها کم باشد.» محققین میتوانند با استفاده از غلظت گازها، حد آستانهای برای وجود انواع مختلف حیات در اقیانوسهای انسلادوس تعیین کنند.
نتایج کار این دانشمندان اخیراً در کنفرانس AbSciCon2019 ارائه شده است.