راهی برای قابل سکونت کردن مریخ

مجله علمی ایلیاد - دانشمندان مدت‌ها است که تصور می‌کنند می‌توانند اقلیم مریخ را مجدداً به نحوی بازیابی کنند که انسان بتواند در آن‌جا سکونت کند. «کارل ساگان» اولین کسی بود که این پیشنهاد را داد. وی در مقاله‌ای که سال ۱۹۷۱ به چاپ رساند، نشان داد که تبخیر یخ‌های قطب شمال مریخ می‌تواند منجر به بالا رفتن دمای سیاره به دلیل پدیده‌ی گازهای گلخانه‌ای شود و احتمال وجود آب مایع را بیشتر کند. کار ساگان منبع الهام محققین دیگر بوده تا ایده‌ی «ترافرم» او را بررسی کنند. سوال اصلی این است که آیا میزان گاز گلخانه‌ای موجود در مریخ به اندازه‌ای هست که بتواند فشار اتمسفری آن‌را تا سطوح نزدیک به زمین افزایش دهد؟

در سال ۲۰۱۸ دو محقق از دانشگاه کلرادو و حمایت شده توسط ناسا، دریافتند که تبخیر همه‌ی منابع موجود بر روی مریخ می‌تواند فشار اتمسفری آن‌را تا ۷ درصد فشار اتمسفر زمین برساند که این مقدار برای مسکونی شدن سیاره بسیار کم است. بنابراین ترافرم برای مریخ رویایی دست نیافتنی به‌نظر می‌آمد. اکنون محققین دانشگاه هاروارد، آزمایشگاه پیشرانه‌ی جت ناسا «JPL» و دانشگاه ادینبرو، ایده‌ی جدیدی را مطرح کرده‌اند؛ می‌توان این رویکرد را انتخاب کرد که به‌جای همه‌ی سیاره فقط بخشی از سیاره قابل سکونت شود!

این محققین پیشنهاد کرده‌اند که بخش‌هایی از مریخ را می‌توان به کمک ماده‌ی «آئروژل سیلیکا» که اثر گازهای گلخانه‌ای زمین را شبیه‌سازی می‌کند، قابل سکونت کرد. آن‌ها از طریق مدل‌سازی و آزمایش‌های انجام شده نشان داده‌اند که پوشش ۲ تا ۳ سانتی‌متری از آئروژل سیلیکا اجازه‌ی عبور نور مورد نیاز برای فوتوسنتز را می‌دهد، تشعشعات فرابنفش مضر را متوقف می‌کند و دمای زیر آن تا بالاتر از دمای ذوب یخ افزایش پیدا می‌کند. همه‌ی این‌ها بدون نیاز به منبع گرمایی درونی اتفاق می‌افتد. این مقاله در مجله‌ی Nature Astronomy چاپ شده است. «رابین وردزورث» از دانشگاه هاروارد، می‌گوید: «این رویکرد که مریخ را به‌صورت منطقه‌ای قابل سکونت کنیم به نسبت بهبود کل اتمسفر آن دست یافتنی‌تر است. برخلاف ایده‌های قبلی برای قابل سکونت کردن مریخ، این رویکرد را با مواد و تکنولوژِی‌هایی که اکنون در دسترس هستند می‌توان عملی کرد.»

برخلاف قطب‌های زمین که از آب یخ‌زده پوشانده شده‌اند، یخ‌های قطبی مریخ ترکیبی از آب و دی‌اکسیدکربن هستند. دی‌اکسیدکربن یخ‌زده نیز مانند حالت گازی آن، به نور خورشید اجازه‌ی نفوذ را می‌دهد، ولی گرما را درون خود گیر می‌اندازد. این موضوع باعث به‌وجود آمدن تکه‌های گرمایی درون یخ‌های قطبی مریخ می‌شود. همین موضوع باعث شد دانشمندان به ایجاد حالت گلخانه‌ای در حالت جامد فکر کنند و ایده‌ی خود برای قابل سکونت کردن مریخ را مطرح کنند.