از پروژه‌ی منهتن چه می‌دانید؟

مجله علمی ایلیاد - پروژه‌ی منهتن، در واقع تلاش‌های دولت آمریکا طی جنگ جهانی دوم برای ساخت و استفاده از بمب اتم بوده است. آمریکا با جمع کردن دانشمندان مختلف از سراسر دنیا، در نهایت توانست به دو بمب اتم دست یابد و آن‌ها را روی هیروشیما و ناکازاکی انداخت.

 

در سال ۱۹۳۹ «فرانکلین روزولت» نامه‌ای از آلبرت اینشتین دریافت کرد. اینشتین در این نامه نوشته بود که فیزیکدانان دریافته‌اند که عنصر اورانیوم توانایی تولید انرژی بالایی دارد و شاید بتوان از آن به‌عنوان بمب استفاده کرد. اینشتین شک داشت که احتمالاً هیتلر در حال کار بر روی اورانیوم است. جنگ جهانی دوم شروع شد، ولی آمریکا هنوز وارد جنگ نشده بود. دولت آمریکا فیزیکدانان مختلفی را در یک پروژه‌ی سری درگیر کرد تا بتواند بمب اتم بسازد. در سال ۱۹۴۲ آمریکا توانست قبل از آلمان به بمب اتم دست یابد.

 

پروژه‌ی تولید بمب اتم قبل از زمانی بود که آمریکا درگیر جنگ جهانی شود. این پروژه تا پاییز سال ۱۹۴۱ هنوز جدی نشده بود. «وانوار بوش» به‌عنوان رئیس کمیته‌ی اورانیوم دولت آمریکا، روزولت را متقاعد کرد تا پروژه را جدی‌تر دنبال کنند. پس از جدی شدن پروژه، ژنرال «لزلی گرووز» به‌عنوان سرپرست پروژه منسوب شد.

 

اگرچه نام این پروژه منهتن بود، ولی بسیاری از شهرهای آمریکا درگیر این پروژه بودند. کارهای اساسی این پروژه در آزمایشگاه ملی لوس‌آلاموس انجام شده است. این آزمایشگاه در کوه‌های نیومکزیکو واقع شده است. آزمایشگاه دانشگاه شیکاگو و دانشگاه برکلی کالیفرنیا نیز نقش مهمی در این پروژه داشتند. کارکنان برخی از این آزمایشگاه‌ها می‌دانستند که در حال تولید پلوتونیوم هستند، ولی نمی‌دانستند در نهایت چه چیزی تولید می‌کنند. برای ساخت بمب مقادیر زیادی اورانیوم یا پلوتونیوم رادیواکتیو مورد نیاز است. تولید اورانیوم راحت‌تر است، ولی دانشمندان فکر می‌کردند که تولید بمب از پلوتونیوم ساده‌تر است و به همین دلیل تصمیم گرفتند هر دو راه را امتحان کنند.

 

پس از پایان پروژه تخمین زده شد که بالغ بر ۵۰۰،۰۰۰ نفر در این پروژه شرکت داشته‌اند. بنابراین مخفی نگه داشتن این پروژه کار بسیار مشکلی بوده است. برای این کار، دولت آمریکا مجبور شد شهرهایی را در اطراف راکتورهای تولید اورانیوم و پلوتونیوم احداث کند تا دانشمندان و خانواده‌های آن‌ها در آن زندگی کنند. پس از پایان جنگ، یکی از این شهرها ۷۵،۰۰۰ نفر جمعیت داشت و شهر دیگر ۵۰،۰۰۰ نفر جمعیت داشت.

 

۱۶ جولای سال ۱۹۴۵، اولین بمب ساخته و آزمایش شد. به مدت کوتاهی پس از آن یک بمب اورانیومی به‌نام «پسر کوچک» و یک بمب پلوتونیومی به‌نام «مرد چاق» ساخته شدند. در ششم اوت ۱۹۴۵ پسر کوچک بر روی هیروشیما انداخته شد و سه روز پس از آن، مرد چاق بر روی ناکازاکی پرتاب شد. در این حمله‌ها ۱۱۰،۰۰۰ نفر مستقیماً مردند و یک هفته پس از آن ژاپن تسلیم شد و شروعی بر پایان جنگ جهانی دوم رقم خورد.

 

بستگی دارد چه کسی به این پرسش پاسخ دهد؛ برخی از محققین این پروژه پس از اینکه تحقیقات آن‌ها به مرگ انسان‌ها منجر شد، به‌طور کل علم فیزیک را رها کردند.
در نهایت باید خاطر نشان کرد که هر چند این بمب‌ها شروعی بر پایان جنگ جهانی بود، ولی مسابقه‌ی تسلیحات اتمی و جنگ سرد را نیز باعث شدند و قطعاً جهان با وجود این بمب‌ها جای امن‌تری نیست.