آیا در سال ۲۰۱۴ ماده‌ی تاریک به طور اتفاقی کشف شده بود؟

مجله علمی ایلیاد - آیا ما هم اکنون ذرات ماده‌ی تاریک را کشف کرده‌ایم؟ این سوالی است که محققین در مقاله‌ای که در مجله‌ی Journal of Physics G به چاپ رسانده‌اند، به بررسی ابعاد مختلف آن پرداخته‌اند. نویسندگان این مقاله شرح داده‌اند که چگونه ممکن است ماده‌ی تاریک از ذراتی به نام «هگزاکوارک» ساخته شده باشد. این ذرات در سال ۲۰۱۴ کشف شده‌اند.

ماده‌ی تاریک دارای کشش گرانشی است، ولی هیچ نوری از خود متصاعد نمی‌کند و چیزی نیست که کسی تا کنون آن‌را دیده یا لمس کرده باشد. هیچ کس نمی‌داند این ماده از چه چیزی ساخته شده است و تلاش‌های فراوان در جهت کشف این موضوع نیز بی‌نتیجه باقی مانده است. با این حال، اکثر فیزیکدانان متقاعد شده‌اند که این ماده وجود دارد؛ زیرا شواهد وجود آن در سراسر کیهان وجود دارد. به‌عنوان مثال، خوشه‌های ستاره‌ای بسیار سریع‌تر از چیزی که باید در حال چرخش هستند، پراکندگی‌های اسرارآمیز متعددی در کیهان وجود دارد و حفره‌های موجود در کهکشان‌ها تحت اثرات نامرئی قرار دارند. با این علائم، در می‌یابیم که اکثر جرم جهان از چیزی ساخته شده است که ما آن‌را نمی‌بینیم.

تا کنون تئوری‌های مختلفی در مورد ماده‌ی تاریک مطرح شده که همگی آن‌ها تنها بخشی از واقعیات را پوشش می‌دهند. با این حال، تا کنون هیچکس حدس نزده که ماده‌ی تاریک از چیزی ساخته شده است که ما درباره‌ی آن اطلاعات داریم. «میخاییل باشکانوف» و «دانیل واتس» از دانشگاه یورک انگلستان، این پیشنهاد را مطرح کرده‌اند که ممکن است ماده‌ی تاریک از هگزاکوارک‌ «d*(2380) hexaquark» ساخته شده باشد.

کوارک‌ها در مدل‌های استاندارد، ذرات بنیادی فیزیک هستند. اگر سه عدد از این کوارک‌ها با یکدیگر ترکیب شوند، توانایی ساختن پروتون یا نوترون را دارند. ترکیب این ذرات به روش‌های مختلف امکان ساخت دیگر ذرات را می‌دهد. *d دارای بار مثبت بوده و از شش کوارک ساخته شده و دانشمندان اعتقاد دارند طی یک آزمایش در آلمان در سال ۲۰۱۴ به صورت اتفاقی تولید شده است. از آنجا که این ذره فرار است، تشخیصش در آن سال به تایید کامل نرسید. این ذره به صورت منفرد نمی‌تواند توضیح دهنده‌ی ماده‌ی تاریک باشد، زیرا پایداری بالایی ندارد، ولی دانشمندان معتقدند که شاید این ذرات در کنار یکدیگر از پایداری بالایی برخوردار باشند. این حالت برای نوترون‌ها نیز رخ می‌دهد. اگر یک نوترون را از هسته‌اش جدا کنید، به‌سرعت واپاشیده می‌شود، ولی اگر همین نوترون در کنار دیگر نوترون‌ها باشد، پایدار می‌شود. هگزاکوارک هم می‌تواند به همین صورت پایدار شود.