قوت گرفتن نظریه‌ی «فسیل‌های زنده» داروین

مجله‌ی علمی ایلیاد - سرانجام نظریه‌ی فسیل‌های زنده‌ی چارلز داروین مورد حمایت قرار گرفت؛ دانشمندان به هنگام مطالعه‌‌‌ی این نظریه، روش جدیدی را برای اندازه‌گیری سرعت فرگشت یا تکامل این موجودات اسرار آمیز بدست آوردند. تواتارا (خزنده سمندر مانند بزرگ بومی جزایر جنوب غربی اقیانوس آرام) که روزگاری در جزایر اصلی نیوزیلند هم سکونت می‌گزید، در اثر فعالیت‌های انسانی به جزایر دور از ساحل رانده شده است. 

دانشمندان از راز ژنتیکی ۵۱ میلیون ساله در نظریه‌ی چارلز داروین پرده برداشتند.  تواتاراها مارمولک نیستند، اگر چه دارای اجداد مشترکی با مارمولک‌ها در ۲۴۰ میلیون سال پیش می‌باشند ولی  به عنوان خط تکاملی مستقلی در طول این مدت زمان به بقای خود ادامه داده‌اند. محققان دانشگاه بريستول انگلیس به اندازه‌گیری استخوان‌های آرواره‌ی تمامی خویشاوندان فسیلی تواتارا‌های زنده پرداختند؛ این آرواره‌ها به‌ عنوان شواهد و قرائنی از سازگاری رژیم غذایی مقایسه شدند.

 

محققان سرعت تکامل ریختی تواتارا‌های زنده و خویشاوندان فسیلی منقرض شده‌ی آنان را نیز مورد بررسی قرار دادند. به باور محققان، مطالعه‌ی حاضر بر دو نکته‌ی کلیدی مهر تأیید می زند: همان‌طور که انتظار می‌رفت، تواتارا سرعت تکامل کندی داشته است؛ مهم‌تر از آن، آناتومی تواتارا، بسیار باستانی است.

 

نوشته:  Zee Media Bureau
ترجمه: مجله‌ی علمی ایلیاد