ترسیم نقشه‌ی دقیق قلب انسان
چگونه حیات بر روی سیاره‌ی ناهید از بین رفته است؟
کشف یک کهکشان غنی از ماده‌ی تاریک
چرا رنگ گل‌ها مثل قبل نیست؟
قدرت انفجار بیروت چقدر بوده است؟
چگونه می‌توان سیستم ایمنی بدن را قوی کرد؟
کشف قدیمی‌ترین رد پا، خارج از آفریقا
راهی جدید برای تشخیص سیاه‌چاله‌های کوچک
اگر این هشت رفتار را دارید، انسان‌ باهوشی هستید
جدیدترین تصاویر از سیاره‌ی مشتری و قمر آن
بهترین زمان برای نوشیدن قهوه چه موقع از روز است؟
آیا سفر در زمان ممکن است؟
روشی خلاقانه برای درمان دیابت نوع یک
گرمای قمرهای مشتری از کجا می‌آید؟
کرونا به دورافتاده‌ترین مناطق زمین هم رسید
کشف فرازمینی بر روی سنگ آسمانی
خاصیت دارویی روان‌گردان‌ها
کشف شواهدی از انفجار‌های کیهانی در اعماق دریا
تاثیر صنایع هوایی بر گرمایش زمین
تاثیر مصرف ماریجوانا، بر روی توانایی‌های شناختی
تاثیر عسل بر درمان عفونت‌های سیستم تنفسی
ساخت آتاری دستی که بدون باتری کار می‌کند
زمانی که یک سیاه‌چاله، ستاره‌ای را نابود می‌کند
تاثیرات منفی فاصله‌گذاری اجتماعی
تاثیر آسفالت بر آلودگی هوا
کشفی هیجان‌انگیز بر روی ماه
راز زندگی انسان‌های هوموهایدلبرگ
بزرگ‌ترین کوسه‌ی دنیا چه اندازه‌ای داشته است؟
چگونه در کابین هواپیما فشار هوا ایجاد می‌شود؟
سن تخمینی جهان باز هم تغییر کرده است!

توانایی دایناسورها در جابه‌جایی بار

توانایی دایناسورها در جابه‌جایی بار
مجله علمی ایلیاد - تیمی از دیرینه‌شناسان با همکاری مهندسان مکانیک، با مقایسه سی‌تی اسکن استخوان‌های فسیل شده‌ی «هادروسار» و دیگر دایناسورها با استخوان پستانداران کنونی و حتی پستانداران منقرض شده، دریافته‌اند که ساختار میله‌ای استخوان دایناسورها بسیار منحصربه‌فرد بوده و می‌توانسته جرم‌های بزرگی تا ۴۷ تُن را حمل کند و در واقع این ساختار متفاوت از پستانداران و پرندگان است.

دایناسورهای بزرگ، موجودات عظیم‌الجثه‌ای بوده‌اند که اسکلت آن‌ها باید وزن زیادی را تحمل می‌کرد. در مطالعات گذشته قدرت استخوان دایناسورها و همچنین خصوصیات بیومکانیکی آن مورد توجه قرار گرفته بود، ولی تا کنون رابطه‌ی بین ساختار میله‌ای استخوان‌های دایناسور و رفتار مکانیکی آن مورد بررسی قرار نگرفته بود.

دکتر «تونی فیوریلو» از دانشگاه متودیست جنوبی، می‌گوید: «ساختار اسفنجی شکل‌دهنده‌ی درون استخوان دایناسورها، منحصربه‌فرد است. در واقع این ساختار اسفنجی توسط یک استخوان میله‌ای محکم پوشانده شده است. برعکس پرندگان و پستانداران که قطر استخوان آن‌ها با افزایش جثه بیشتر می‌شود، در دایناسورها این قضیه صحت ندارد، بلکه در دایناسورها چگالی ساختار اسفنجی درون استخوان با بزرگ شدن جثه‌ی دایناسور بیشتر می‌شود. اگر این سازگاری بین اندازه‌ی جثه و قطر استخوان وجود نداشت، حرکت دایناسورها به شدت مشکل می‌شد.»

دکتر فیوریلیو و همکارانش با روش‌های پیشرفته‌ای سی‌تی‌اسکن‌های استخوان‌های لگن چندین گونه دایناسور را بررسی کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند: «ما از این ابزار برای درک بهتر ساختار استخوان گونه‌های منقرض شده استفاده کردیم و توانستیم ارزیابی خوبی از رابطه‌ی بین ساختار استخوان و نوع حرکت دایناسورها به‌دست بیاوریم.»

محققین در مراحل بعد یافته‌های خود را با اسکن‌های گرفته شده از پستانداران موجود و منقرض شده مانند گوسفند اهلی، گوزن، ببر سیبری، کرگدن سفید، فیل آسیایی و ماموت کلمبیایی مقایسه کردند. دکتر «تروور آگوئیر» از بخش مهندسی مکانیک دانشگاه ایالتی کلرادو، می‌گوید: «درک مکانیک ساختار میله‌ای استخوان دایناسورها به ما کمک می‌کند تا بتوانیم ساختارهای سبک با چگالی بالایی بسازیم که توانایی حمل بارهای بزرگ را داشته باشند.»

نتایج یافته‌های این محققین در مجله‌ی PLoS ONE منتشر شده است.
مترجمامید محمدی - مجله علمی ایلیاد