چگونه می‌ توان علائم صرع را تشخیص داد و از آن پیشگیری کرد؟

مجله‌ی آموزش ایلیاد - صرع نوعی بیماری است که میلیون‌ها انسان را درگیر می‌کند. در حقیقت، از سال ۲۰۱۵، بیش از ۲ میلیون آمریکایی با این بیماری زندگی می‌کنند. اگر فکر می‌کنید ممکن است به این بیماری مبتلا باشید، مراحل موجود در این مقاله به شما کمک می‌کند تا روش تشخیص آن را بیاموزید.

 

صرع یک بیماری عصبی است که باعث تشنج می‌شود. این بیماری عمدتاً بر روی سیستم عصبی کار می‌کند. این بیماری بیشتر در دوران کودکی آغاز می‌شود، هرچند می‌تواند در بزرگسالی نیز شروع شود. گاهی اوقات به نظر می‌رسد ژنتیکی باشد، در حالی که سایر مواقع در اثر ضربه‌ای به سر ایجاد می‌شود.

 

در صرع، سلول‌های عصبی مغز سیگنال‌های مناسبی را ارسال نمی‌کنند. با تشنج صرع، سلول‌های عصبی مغز ناپدید می‌شوند. نورون‌ها از طریق سیگنال‌های برقی کار می‌کنند. از آنجا که این سیگنال‌ها در الگوهای عادی خود حرکت نمی‌کنند، باعث ایجاد هرج و مرج الکتریکی در مغز می‌شود که منجر به تشنج می‌شود.

 

تشنج یکی از علائم اصلی صرع است، اما سایر رفتارها می‌توانند علائم آن باشند. به عنوان مثال، صرع می‌تواند باعث شود بیمار رفتار عجیبی داشته باشد. این می‌تواند احساسات برانگیخته‌ای را به شما منتقل کند یا باعث شود احساسات عجیب و غریبی در تمام بدن ایجاد شود.
•    فقط به دلیل اینکه تشنج دارید به معنای ابتلا به صرع نیست. تشنج‌های غیرصرعی ناشی از عدم قطع شدن الکتریکی در مغز نیستند، اما از نظر ظاهری یکسان هستند. این تشنج‌ها گاه به دلیل استرس ایجاد می‌شوند. تشنج برانگیخته می‌تواند در اثر سوء مصرف موادی مانند الکل یا مواد مخدر ایجاد شود، اما می‌تواند با مشکلات دیگر بدن مانند قند خون، ضربه شدید یا تب بسیار بالا نیز ایجاد شود.

 

تشنج می‌تواند از تشنج‌های عمومی یا گسترده گرفته تا تشنج جزئی یا مرکزی و غیبت یا تشنج مردانه ریز باشد.
•    تشنج عمومی یا گسترده ممکن است باعث شود که تمام بدن سفت شود.این سفتی اغلب در حرکات مکرر آزاد می‌شود. ممکن است فرد صداهای عجیبی ایجاد کند و یا حتی مدتی تنفس فرد متوقف شود. فرد بعد از اتمام تشنج، ممکن است بسیار گیج باشد. این نوع تشنج روی کل مغز تأثیر می‌گذارد.
•    تشنج جزئی یا مرکزی تنها بخشی از بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد، زیرا تنها بخشی از مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با این حال، این نوع تشنج نیز گاهی می‌تواند  منجر به گیجی شود. آنها می‌توانند حرکات مکرر مشابه ایجاد کنند، اما فقط در یک یا دو قسمت بدن خواهند بود.

چهار دسته اصلی برای صرع وجود دارد، صرع کلی ناشناخته، صرع جزئی ناشناخته، صرع کلی علامت‌دار و صرع جزئی علامت‌دار.
•    صرع کلی ناشناخته غالباً ژنتیکی است و معمولاً این علائم در دوران کودکی یا بزرگسالی شروع می‌شود. این نوع صرع اغلب با ناهنجاری مغزی همراه است، اما می‌تواند باعث بروز انواع تشنج شود.
•    صرع جزئی ناشناخته نیز می‌تواند ژنتیکی باشد و حتی زودتر از صرع عمومی ناشناخته شروع می‌شود. این نوع صرع، مانند سایر انواع شدید نیست، فقط باعث تشنج جزئی در هنگام خواب می‌شود و معمولاً در بچه‌ها رخ می‌دهد.
•    صرع عمومی علامت‌دار همراه با آسیب به مغز است که معمولاً در بدو تولد ایجاد می‌شود. در حقیقت، «علامت‌دار» به این معنی است که صرع علت شناخته شده‌ای دارد. در این گروه نوعی صرع وجود دارد که «ناشناخته» خوانده می‌شود، به این معنی که صرع احتمالاً علت خاصی دارد، اما پزشک هنوز آن را تشخیص نداده است. این بیماری اغلب با سایر مشکلات عصبی مانند فلج مغزی همراه است و می‌تواند منجر به انواع مختلف تشنج شود.
•    صرع جزئی علامت‌دار، شایع ترین نوعی است که در بزرگسالی شروع می‌شود، اگرچه می‌تواند زودتر نیز بروز کند. این نوع همچنین به دلیل نوعی ضربه به مغز ایجاد می‌شود و منجر به ناهنجاری‌هایی مانند عفونت، سکته مغزی یا تومور می‌شود. این نوع از طریق جراحی مغز قابل درمان است، که در آن بخشی از مغز را که باعث ایجاد مشکل شده است، برطرف می‌کنند.

در صورت آسیب دیدگی مغزی یا ابتلا به تومور مغزی یا داشتن یک بیماری ژنتیکی که بر ممکن است برمغز تأثیر بگذارد، می‌توانید در معرض خطر باشید. در صورت سکته مغزی یا عفونت نیز می‌توانید در معرض خطر باشید. با این وجود، در اکثر موارد، صرع علت مشخصی ندارند.

 

پزشک شما بهترین منبع برای تشخیص نوع تشنج است.

اگر دچار تشنج هستید، پزشک باید بداند که چه عواملی بجز صرع ممکن است منجر به تشنج شده باشد، عواملی مانندسوء مصرف مواد مخدر یا الکل. بخاطر داشته باشید که استرس و کمبود خواب و همچنین دوز بالای داروهای خاص می‌تواند باعث تشنج شود.

 

پزشک شما قبل از انجام هر آزمایش، شما را معاینه می‌کند تا تشخیص دهد که آیا هر یک از حرکات، رفتارها یا توانایی‌های ذهنی شما کاملاً مناسب است یا خیر.

مادران در دوران بارداری می‌توانند با دریافت مراقبت‌های حرفه‌ای، از ابتلا به صرع در فرزندان‌شان جلوگیری کنند. در مورد مکمل‌ها و رژیم غذایی مناسب با پزشک صحبت کنید. سیگار را ترک کنید و از نوشیدن الکل در حین بارداری یا در هنگام شیردهی خودداری کنید.

 

عفونت‌های مغزی یکی از مهمترین دلایل بروز صرع در کودکان است. واکسیناسیون مناسب اغلب می‌تواند از ابتلا به بیماری‌هایی که باعث صرع می‌شوند جلوگیری کند.

 

در سطح جهان، سیستی سرکوزیس شایع‌ترین علت صرع است. این عفونت از طریق تخم‌های کرم‌های نواری روده منتقل می‌شود. برای جلوگیری از ایجاد این کرم‌ها، گوشت باید کاملاً پخته شود. برای جلوگیری از ایجاد این تخم‌ها، فردی که ممکن است کرم‌های روده‌ای داشته باشد، باید قبل از دست زدن به غذا، دست‌ها را کاملاً بشوید.
•    این یک علت بسیار کمتر شایع صرع در کشورهای توسعه یافته است.

 

مسمومیت با سرب اغلب می‌تواند تشنج ایجاد کند و می‌تواند بر رشد روانی کودک، تأثیر منفی بگذارد. همه باید اقدامات احتیاطی را انجام دهند تا از تماس با محصولات مبتنی بر سرب جلوگیری کنند. برای محافظت از کودکان خردسال در برابر رنگ پایه سرب بسیار مراقب باشید.
 

افراد مسن مستعد سکته مغزی هستند، که می‌تواند باعث بروز صرع شود. با این حال، خطر ابتلا به سکته مغزی با رعایت عادات سالم‌تر، به ویژه تغییر رژیم غذایی، قابل مدیریت است.
•    برای پایین آمدن کلسترول، میوه و سبزیجات بیشتری بخورید. مقدار نمک مصرفی خود را محدود کنید. مصرف چربی‌های اشباع و چربی‌های ترانس را محدود کنید. منابع عمده چربی‌های اشباع شامل پنیر، پیتزا، دسر لبنیات، شیر، گوشت، کره و چیپس هستند.
•    بزرگسالان باید حداقل دو و نیم ساعت در هفته ورزش نسبتاً شدید، مانند دوچرخه سواری یا آهسته دویدن داشته باشند.
•    سیگار کشیدن را متوقف کرده و میزان الکل  را محدود کنید.
•    از پزشک بخواهید کلسترول شما را به طور مرتب بررسی کند و هر دارویی را که برای فشار خون بالا تجویز می‌کند را مصرف کنید.

آسیب‌های سر یکی از دلایل عمده صرع است. همیشه کلاه ایمنی را در حین فعالیت‌های پر خطر مانند هنگام سوار شدن بر دوچرخه، موتور سیکلت، اتومبیل برفی یا ATV، بازی‌های ورزشی تماسی، اسکیت و اسب‌سواری، بپوشید.
•    با خیال راحت رانندگی کنید، برای پیشگیری از آسیب دیدگی در سر، با رعایت قوانین ایمنی در جاده‌ها، رانندگی هوشیار و عدم استفاده از تلفن در هنگام رانندگی نیز باید از تصادفات خودداری کنید. کمربند ایمنی بپوشید و کودک خود را در صندلی ایمنی قرار دهید.

 

شما همچنین باید عواملی را که احتمالاً باعث ایجاد صدمات سر می‌شود، از خانه دور کنید. در کف وان و حمام از تشک‌های نرم استفاده کنید. میله‌های مخصوص گرفتن را در دوش یا وان نصب کنید. حتماً راه پله نرده‌ داشته باشد. روشنایی کافی را در سرتاسر خانه فراهم کنید. محافظ پنجره را نصب کنید تا از پرت شدن کودکان از پنجره‌های باز جلوگیری کنید. هنگامی که کودکان کوچک در خانه هستند، از دروازه‌های ایمنی در بالا و پایین پله‌ها استفاده کنید.

 

بسیاری از کودکان با ساختار مغزی متولد شده و باعث تشنج می‌شوند. تقریباً یک سوم از افراد مبتلا به اوتیسم به طور طبیعی تشنج دارند. برخی از محرک های پزشکی برای صرع مانند تومورهای مغزی قابل پیشگیری نیستند. در اکثر موارد، حتی دلیل قابل مشاهده‌ای برای این بیماری وجود ندارد. به عبارت ساده تر، معمولاً هیچ کاری برای جلوگیری از صرع وجود ندارد.

 

مجله‌ی آموزش ایلیاد