چطور سندرم سروتونین را درمان کنیم؟

شناخت علائم سندرم سروتونین
شناخت علائم سندرم سروتونین
مجله‌ی آموزش ایلیاد - سروتونین یک ماده شیمیایی طبیعی است که توسط بدن تولید می‌شود. این ماده به عنوان یک انتقال دهنده عصبی عمل می‌کند، ماده‌ای که پیام‌ها را بین سلول‌های عصبی (نورون‌ها) در مغز و سراسر بدن ارسال می‌کند. عمدتاً در دستگاه گوارش، مغز و پلاکت‌ها یافت می‌شود. در سندرم سروتونین، سطوح بسیار خطرناک سروتونین وجود دارد که عمدتاً به دلیل داروها، تداخلات دارویی یا به ندرت توسط برخی مکمل‌ها ایجاد می‌شود. علائم شایع این بیماری عبارتند از بی‌قراری، گیجی و سرگردانی، ضربان قلب سریع، لرز، تعریق بیش از حد، و غیره. اگر فکر می‌کنید به سندرم سروتونین مبتلا هستید، یاد بگیرید که چگونه آن را درمان کنید تا بتوانید سالم و ایمن بمانید.

شناخت علائم سندرم سروتونین

علائم بی‌قراری را بررسی کنید

سندرم سروتونین اساساً تحریک بیش از حد سیستم عصبی است، بنابراین علائم منعکس کننده این مشکل هستند. ممکن است احساس بی‌قراری یا تحریک‌پذیری کنید. به همین دلیل، ممکن است افزایش ضربان قلب و تپش قلب را تجربه کنید. مردمک چشم شما نیز ممکن است گشاد شده باشد و ممکن است فشار خون شما افزایش یافته باشد.

برای سردرگمی یا عدم هماهنگی نظارت کنید

یکی دیگر از علائم رایج سندرم سروتونین، سردرگمی و بی‌حسی است. همچنین ممکن است احساس دست و پا چلفتی آشکاری را تجربه کنید. ماهیچه‌های شما ممکن است احساس ناهماهنگی داشته باشند، که راه رفتن، رانندگی یا انجام کارهای روزانه را دشوار می‌کند.
•    همچنین ممکن است عضلات شما به شدت سفت شوند. همچنین ممکن است دچار انقباض عضلات یا تیک‌های عضلانی شوید.

مراقب تغییرات بدنی دیگر باشید

اگر سندرم سروتونین دارید، ممکن است تعریق شدید را نیز تجربه کنید. به جای عرق کردن، ممکن است دچار لرز نیز شوید.
•    همچنین ممکن است اسهال یا سردرد را تجربه کنید.

علائم شدید را بررسی کنید

برخی از علائم مرتبط با سندرم سروتونین وجود دارد که نشان می‌دهد شما یک واکنش جدی را تجربه می‌کنید. این علائم می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد و اگر آنها را تجربه کردید، باید فورا با اورژانس تماس بگیرید. این علائم عبارتند از:
  • تب شدید
  • تشنج
  • ضربان قلب نامنظم
  • بی‌هوشی
  • فشار خون بالا
  • تغییر در وضعیت روانی

بدانید که علائم می‌تواند در عرض چند ساعت شروع شود

علائم سندرم سروتونین معمولاً در عرض چند ساعت پس از مصرف یک داروی تجویز شده، یک داروی OTC یا یک مکمل گیاهی شروع شود. هنگامی که یک یا چند مورد از این مواد با هم ترکیب شوند، این علائم حتی بیشتر می‌شوند.
•    اکثر موارد سندرم سروتونین در عرض ۶ تا ۲۴ ساعت پس از تغییر دوز یا شروع یک داروی جدید رخ می‌دهد.
•    سندرم سروتونین می‌تواند جدی و تهدید کننده زندگی باشد، بنابراین اگر هر یک از داروهای ذکر شده را مصرف می‌کنید یا به تازگی داروی جدیدی را شروع کرده‌اید و هر یک از علائم را تجربه کرده‌اید، فورا با پزشک خود و یا خدمات اورژانس تماس بگیرید و یا به اورژانس مراجعه کنید.
آشنایی با سندرم سروتونین
آشنایی با سندرم سروتونین

آشنایی با سندرم سروتونین

با علل سندرم سروتونین آشنا شوید

هر دارو یا ماده‌ای که میزان سروتونین را در بدن افزایش دهد (یا تجزیه سروتونین را در بدن کاهش دهد) می‌تواند باعث افزایش خطرناک سروتونین در خون شود و به طور بالقوه باعث سندرم سروتونین شود. تعدادی از داروها، عمدتاً داروهای ضد افسردگی، وجود دارند که می‌توانند این کار را انجام دهند. این می‌تواند به خصوص در صورت استفاده بیش از حد عمدی یا غیرعمدی رخ دهد. سندرم سروتونین اغلب هنگام ترکیب داروها از طبقات مختلف رخ می‌دهد. این موارد عبارتند از:
•    مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs): اینها داروهای ضد افسردگی هستند و شامل داروهایی مانند سیتالوپرام (سلکسا)، فلوکستین (پروزاک، سارافم)، فلووکسامین، پاروکستین (پاکسیل) و سرترالین (زولوفت) می‌شوند.
•    مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین (SNRIs): این دسته از داروهای ضد افسردگی مشابه SSRI‌ها هستند و شامل داروهایی مانند ترازودون، دولوکستین (Cymbalta) و ونلافاکسین (Effexor) می‌شوند.
•    مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIs): این گروه شامل داروهای ضد‌افسردگی مانند ایزوکاربوکسازید (مارپلان) و فنلزین (ناردیل) می‌شود.
•    سایر داروهای ضد افسردگی: اینها می‌توانند شامل داروهایی مانند بوپروپیون (ولبوترین، زیبان) و ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای، از جمله آمی تریپتیلین و نورتریپتیلین (پاملور) باشند.
•    داروهای میگرن: این دسته شامل تریپتان‌ها، کاربامازپین و والپروئیک اسید است.
•    داروهای ضد درد: این داروها شامل داروهایی مانند سیکلوبنزاپرین، فنتانیل، مپریدین و ترامادول است.
•    تثبیت کننده‌های خلق و خو: داروی اصلی این دسته لیتیوم است.
•    داروهای ضد تهوع: اینها شامل داروهای گرانیسترون، متوکلوپرامید، دروپریدول و اندانسترون  است.
•    آنتی بیوتیک‌ها و داروهای ضد ویروسی: این دسته شامل لینلوزید که یک آنتی بیوتیک است و ریتوناویر است. ریتوناویر یک داروی ضد رتروویروسی است که برای درمان ایدز استفاده می‌شود.
•    داروهای OTC سرفه و سرماخوردگی حاوی دکسترومتورفان.
•    مواد مخدر تفریحی: این گروه شامل ال اس دی، اکستازی، کوکائین و آمفتامین‌ها می‌باشد.
•    مکمل‌های گیاهی: مخمر سنت جان، جینسینگ و جوز هندی در این گروه قرار دارند.

جلوگیری از سندرم سروتونین

برای جلوگیری از سندرم سروتونین، همیشه به تمام پزشکانی که با آنها کار می‌کنید اجازه دهید از تمام داروها و مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید مطلع شوند. مکمل‌هایی مانند مخمر سنت جان می‌توانند با داروهای تجویزی تداخل داشته باشند. داروهای تجویزی می‌توانند با یکدیگر تداخل داشته باشند. مصرف داروهای تجویز شده از سوی پزشکی که همه حقایق را ندارد می‌تواند منجر به مشکلاتی شود.
•    به عنوان مثال، اگر پزشک شما نداند که لیتیوم مصرف می‌کنید، زیرا توسط پزشک دیگری تجویز شده است و برای شما SSRI تجویز می‌کند، این امر خطر ابتلا به سندرم سروتونین را افزایش می‌دهد.
•    فقط مقدار قرص‌های تجویز شده را مصرف کنید. سعی نکنید دوز خود را با مصرف بیش از دستور پزشک خود تنظیم کنید.

شناسایی افرادی که در معرض خطر هستند

افرادی که انواع مختلفی از داروها را از گروه‌های دارویی مصرف می‌کنند که اغلب منجر به سندرم سروتونین می‌شود، در معرض خطر بالایی برای این بیماری هستند. معمولاً زمانی رخ می‌دهد که دوز را افزایش می‌دهید یا داروی جدیدی را شروع می‌کنید. اگر چندین دارو را از این کلاس‌ها مصرف می‌کنید، مطمئن شوید که علائم خود را به‌دقت زیر نظر داشته باشید، به‌ویژه اگر به تازگی داروی جدیدی را شروع کرده‌اید.
•    سندرم سروتونین می‌تواند خطرناک و کشنده باشد، به ویژه در افراد جوان، مسن یا کسانی که سابقه بیماری قلبی دارند.
درمان سندرم سروتونین
درمان سندرم سروتونین

درمان سندرم سروتونین

داروی عامل را قطع کنید

اگر داروی جدید یا ترکیب جدیدی از داروها را شروع کرده‌اید و هر یک از علائم خفیف ذکر شده را تجربه کرده‌اید، با پزشک خود تماس بگیرید تا در مورد قطع دارو صحبت کند. اگر نمی‌توانید با پزشک خود تماس بگیرید، دارو را تا زمانی که با پزشک خود صحبت کنید قطع کنید. برای سندرم سروتونین خفیف، اثرات معمولاً در عرض یک تا سه روز از بین می‌روند.
•    شما باید با پزشک خود تماس بگیرید تا به او اطلاع دهید که مصرف داروی خود را متوقف کرده‌اید. ممکن است پزشک بخواهد برای شما داروی دیگری تجویز کند.

اگر مدتی است که دارو مصرف می‌کنید با پزشک خود تماس بگیرید

اگر بیش از چند هفته است که از داروهای خود استفاده کرده‌اید، باید قبل از قطع دارو با پزشک خود تماس بگیرید. بسیاری از داروهای ضد افسردگی و سایر داروهایی که باعث سندرم سروتونین می‌شوند، در صورت قطع ناگهانی مصرف آنها، عوارض جانبی جدی دارند.
•    پزشک شما باید گزینه‌های دیگری را با شما در میان بگذارد تا شما بدانید که بهترین داروها را چگونه مصرف کنید.

از داروهای ضد سروتونین استفاده کنید

اگر علائم شما پس از چند روز از بین نرفت، برای مدت طولانی داروهایی مصرف کرده‌اید که باعث سندرم سروتونین شده‌اند و یا علائم نگران‌کننده سندرم سروتونین شدید داشتید(فشار خون بسیار بالا، تغییرات وضعیت روانی، و غیره)، باید فوراً به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید. ممکن است برای کمک به درمان این بیماری نیاز به مصرف داروهای ضد سروتونین داشته باشید. فقط یک پزشک می‌تواند این نوع داروها را تجویز کند.
•    اگر به موقع و مناسب درمان شود، علائم سندرم سروتونین معمولاً در عرض 24 ساعت برطرف می‌شود.
•    پزشک شما می‌تواند علائم شما را کنترل کند تا مطمئن شود که بهتر می‌شوید.

در صورت مشاهده علائم شدید با اورژانس تماس بگیرید

اگر داروی جدید یا ترکیب جدیدی از داروها را شروع کرده‌اید و هر یک از علائم شدیدتر ذکر شده را تجربه کرده‌اید، فورا مصرف دارو را قطع کرده و با اورژانس تماس بگیرید. تجربه علائم شدید ممکن است به این معنی باشد که شما با یک وضعیت بالقوه تهدید کننده زندگی روبرو هستید. این علائم شدید می‌توانند به سرعت پیشرفت کنند.
•    علائم شدید عبارتند از تب بالا، تشنج، ضربان قلب نامنظم و بیهوشی.
•    ممکن است برای علائم جدی نیاز به درمان در بیمارستان داشته باشید. ممکن است داروهایی برای جلوگیری از عملکرد سروتونین، شل کردن عضلات و کنترل ضربان قلب و فشار خون تجویز شود. همچنین ممکن است به شما اکسیژن درمانی و مایعات تزریقی در رگ، همراه با هر کمک دیگری در تنفس داده شود.

هر آزمایش اضافی را انجام دهید

هیچ آزمایش آزمایشگاهی واحدی برای تشخیص سندرم سروتونین وجود ندارد. بیشتر بر اساس علائم شما و داروهایی که مصرف می‌کنید تشخیص داده می‌شود. با این حال، سایر اختلالات مانند ترک دارو، هیپرترمی بدخیم، مصرف بیش از حد و غیره ممکن است نیاز به حذف داشته باشند.
•    برای رد این شرایط دیگر، پزشک یا متصدیان بیمارستان ممکن است آزمایشاتی را برای بررسی سایر اختلالات تجویز کنند.
 
مجله‌ی آموزش ایلیاد
مجله ایلیاد رادر اینستاگرام دنبال کنید...مجله ایلیاد رادر تلگرام دنبال کنید...مجله ایلیاد رادر آپارات دنبال کنید...مطالب مشابه● چطور یک جعبه را کادو کنیم؟● چگونه کورَک(جوش چرکی) را درمان کنیم؟● چطور یک ویروس را از کامپیوتر خود حذف کنیم؟● چطور از ابتلا به فیبروم رحم جلوگیری کنیم؟● چطور با افراد دیکتاتور رفتار کنیم؟● چطور علائم بیماری تب شالیزار را تشخیص دهیم؟● چگونه دوپامین‌ در بدن‌مان را افزایش دهیم؟● چطور شاگرد اول باشیم؟● چطور سرطان پانکراس یا لوزالمعده را تشخیص دهیم؟● چطور با دیگران همدلی کنیم؟ جدیدترین مطالب● ارتباط کوتاهی انگشتان و فشار خون بالا● بارداری بر روی مغز ماردان چه تاثیری دارد؟● تنها یک گام تا ساخت واکسن HIV● انسان طی یک میلیون سال آینده چه شکل خواهد بود؟● اقیانوس‌های مریخ چند متر عمق داشته‌اند؟● دانشمندان از فاصله‌ی ۴۴۰ سال نوری دو مولکول را کشف کردند ● کرم‌چاله‌ها چگونه شناسایی می‌شوند؟● اقلیم و حیات زمین چگونه دوام آورده‌اند؟● داغ‌ترین سیاره، کدام سیاره است؟● فرضیه‌ای جدید در مورد مرگ بروس‌لی● جزئیاتی از آغاز ماموریت آرتمیس● داستان افتادن دندان‌ها در انسان‌● بیماری دیابت چگونه ایجاد می‌شود؟● آیا مریخ سیاره‌ای زنده است؟● ویتامینی که می‌تواند باعث بروز سرطان شود● چگونه استرس خطر مرگ را افزایش می‌دهد؟● نزدیک‌ترین سیاه‌چاله به زمین شناسایی شد● دارویی برای کمک به ترک اعتیاد به الکل● آتش‌فشان‌های روی ماه چه زمانی خاموش شدند؟● رکورد ابتلا به سرطان در ۳۶ سالگی